informativniislamskičasopis
0

Znamenja u stvaranju

Jedno od znamenja Njegovih je stvaranje nebesa i Zemlje i živih bića koja je rasijao po njima…” (Prijevod značenja Eš-šura, 29). U kosmosu nalazimo velike znakove koji nas mogu navesti na veće razmišljanje o stvaranju. Naime, današnja istraživanja nailaze na zapanjujuće činjenice koje se tiču našeg kosmosa, te samog našeg opstanka u istom. Jednostavno rečeno, da kosmos nije kakav jeste, ni život za koji znamo ne bi bio moguć. Osnova današnje teorije stvaranja kosmosa leži u takozvanom Velikom Prasku (Big Bang), eksploziji “tačke”, odnosno stanja ekstremno visoke temperature i gustoće. “Zar ne znaju nevjernici da su nebesa i Zemlja bili jedna cjelina, pa smo ih Mi raskomadali, i da Mi od vode sve živo stvaramo? I zar neće vjerovati?” (Prijevod značenja Al-Anbija 30.) U procesu ekplozije i daljnjeg širenja kosmosa iz ovoga, nastali su procesi kroz koje smo dobili razne sastojke ovog kosmosa, odnosno materijal koji je bio potreban za stvaranje objekata, kao zvijezdi, planeta, galaksija i ostalog. Sve činjenice su povezane od najmanjeg dijela atoma pa i do najvećih kataklizmi kao što su eksplozije zvijezda. Da jedna od tih karika nedostaje, ogrlica od lijepih bisera bi se raspukla i jednostavno bi nestala. U ovom članku se osvrćemo na neke od tih mnogobrojnih bisera-činjenica. Broj dimenzija, asimetrija, količina energije u kosmosu, te osobine najmanjih dijelova atoma dočaravaju nam sliku kompleksnosti i povezanosti u kosmosu.

Najmanji dijelovi atoma i asimetrija

Naše tijelo je sastavljeno od 99.95% nuklearnog materijala, odnosno od zbijenih neutrona i protona koji su sastojci atomnih jezgra. Svaka ova čestica je opet sastavljena od dvije različite vrste kvarkova, još manjih čestica. Da bi se iz ogromne energije sastojene u Big Bang eksploziji uspjela stvoriti materija, bila je potrebna produkcija najmanje 6 različitih vrsta kvarkova. Ovo je jedna od činjenica bez koje bi daljnji kosmos bio bez ikakve materije, a tako i bez nas. Značenje 6 različitih kvarkova se vidi jasnije ako prostudiramo asimetriju materije i anti-materije. Naime, prilikom  pretvaranja energije u materiju, stvara se čestica materije i čestica anti-materije. U biti su ove čestice totalno jednake, osim što na primjer imaju suprotni napon/elektricitet. Elektron i anti-elektron su naprimjer, iste mase, ali je anti-elektron pozitivng električnog punjenja dok je elektron negativnog električnog punjenja. Osobina ovih grupa čestica je ta da pri dodiru jedna drugu anihiliraju, odnosno uništavaju i pretvaraju u prvobitno stanje, energiju. Pri pretvaranju energije u materiju i anti-materiju u prvobitnim sekundama Big-Banga, došlo je do asimetrije, odnosno blagog preovladavanja materije nad antimaterijom. Za ovo je bilo neophodno stvaranje šest vrsta kvarkova. U protivnom, došlo bi do stvaranja identične količine materije i antimaterije, što bi odmah potom prouzrokovalo anihiliranjem jedne druge. Ipak, radi asimetrije, na svakih milijardu čestica materije ostala je jedna. Taj ostatak je ono što vidimo danas.

Precizan odnos gustoće nad ekspanzijom

širenje kosmosa je ono što naučnici danas potvrđuju. Također nam je jasno da postoje i zvijezde, galaksije, te ostala nebeska tijela koja su sastavljenja i zbijena od materije. Ovo nimalo ne bi bilo normalno da nije bilo jedne od činjenica i događaja u prvim trenutcima rađanja kosmosa. Naime, u jednom od odlučujućih momenata u životu kosmosa, gustoća energije i mase je bila tačno tolika u odnosu na širenje/ekspanziju kosmosa da bi i sitno odstupanje od tog odnosa dovelo do nepostojanja svega navedenog. Cifra o kojoj se govori je vrtoglavo malena: jedan u odnosu na trilion trilion trilion triliona. Kada bi gustoća energije i mase bila malo veća, to bi dovelo do kontrakcije (sužavanja) kosmosa ubrzo nakog Big Banga. Ovo znači da ne bi postojalo dovoljno vremena za razvijanje zvijezda niti ičega ostalog. A kada bi gustoća bila malo manja, brzina širenja kosmosa bi bila tolika da ne bi dozvolila približavanje atoma atomu te tako ni stvaranje zvijezda. Kosmos bi bio kao tanki oblak izoliranih atoma. Znači spomenuli smo još jednu situaciju koja se odigrala u prvim momentima stvaranja kosmosa, bez koje kosmos kakav ga poznajemo danas ne bi postojao.  “Mi sve s mjerom stvaramo.”  (Prijevod značenja Al-Qamer 49.)     

Najpogodniji broj dimenzija

Kada kažemo broj dimenzija, mislimo na mogući broj pravaca u kojem se možemo pokretati. U našoj realnosti postoje tri dimenzije: naprijed-nazad, gore-dole i desno-lijevo. Pitanje se postavlja, zašto baš tri dimenzije? Zašto ne, na primjer, dvije dimenzije kao što je površina papira (desno lijevo, naprijed-nazad) ili pak četiri ili više dimenzija (koje baš i ne možemo vizualirati)? Matematički računano nalazimo da orbite planeta ne mogu biti stabilne ako živimo u svijetu koji posjeduje više od tri dimenzije. Kao što znamo, planete kao što su Zemlja, Mars i ostale, kreću se u stabilnim orbitama oko Sunca, odnosno na određenom odstojanju kruže oko Sunca. U svijetu više dimenzija, recimo četiri, stabilnost ovih orbita bi bila kao stabilnost olovke koja stoji na njenom špicu. I najmanje drmanje bi oborilo olovku. Tako bi i obični meteor mogao prouzrokovati nestabilnost orbite, te “gurnuti” planetu u vrućine Sunca ili međuzvjezdani prostor. Da pak, živimo u svijetu manjim od tri dimenzije, recimo dvije, došlo bi do problema što se tiče kompleksnosti života. Na primjer, kompleksne neuralne mreže kao što je naš mozak, ne bi bile moguće. Hiljade konekcija koje neuroni stvaraju između sebe bi bile blokirane u dvodimenzionalnom svijetu, jer ne bi mogle da prelaze jedne preko drugih (kroz treću dimenzijiu, gore-dole). Ovo bi definitivno imalo uzroka na razvijenost čovjeka. Drugi primjer je mogućnost atoma karbona da formiraju konstrukcije u više pravaca, nešto što je glavni dio u mnogim procesima života. Tri dimenzije su gledajući ove primjere, ekstremno prikladne za život i razvoj koji poznajemo.
Ovo su samo tri od mnogobrojnih činjenica koje se tiču specifičnosti kosmosa u kojem živimo. Od samog stvaranja, pa do danas, postojali su i postoje procesi koji su precizno određeni da učine ovaj kosmos pogodnim mjestom za život.
“Mi ćemo im pružati dokaze Naše u prostranstvima svemiriskim, a i u njima samim, dok im ne bude sasvim jasno da je Kur’an istina…” (Prijevod značenja Fussilat, 53)
“Hvaljen neka je Allah koji je nebesa i Zemlju stvorio i tmine i svjetlo dao, pa opet oni koji ne vjeruju - druge sa Gospodarom svojim izjednačuju!”  (Prijevod značenja El-En’-âm, 1)

1. Mart 2008 | Islam i nauka | 23

Komentari: Nema komentara

Komentirajte